Shaping the Chrysanthemum by NORITO

(English is below)

NORITO at SAC Gallery, Bangkok: "Shaping the Chrysanthemum"

การที่แกลเลอรีจะกลายเป็น “แขก” หมายความว่าอย่างไร? การนำเสนอของ NORITO ที่ SAC Gallery กรุงเทพฯ คือการทดลองตั้งคำถามนี้ โดยขยับจากรูปแบบการแลกเปลี่ยนแกลเลอรีแบบชั่วคราว ไปสู่การพิจารณาว่าการเคลื่อนย้ายบริบทสามารถเปลี่ยนรูปร่างและทิศทางของนิทรรศการได้อย่างไร

โครงการอย่าง Condo ได้เปลี่ยนภูมิทัศน์ของความร่วมมือระหว่างแกลเลอรี ทำให้รูปแบบการต้อนรับและการแบ่งปันโครงสร้างพื้นฐานสำหรับนิทรรศการนานาชาติกลายเป็นระบบที่ชัดเจนมากขึ้น ขณะที่โครงการของ NORITO ที่ SAC Gallery ขยายตรรกะนี้ออกไปอีกขั้น โดยเลื่อนจุดสนใจจากโครงสร้างการแลกเปลี่ยน ไปสู่กระบวนการทางศิลปะโดยตรง "Shaping the Chrysanthemum" ตั้งคำถามว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อ “การเคลื่อนย้าย” ไม่ได้เป็นเพียงเงื่อนไขภายนอก แต่กลายเป็นปัจจัยสำคัญที่หล่อหลอมตัวนิทรรศการเอง เมื่อผลงานไม่ได้แค่ถูกนำมาจัดแสดงในพื้นที่ใหม่ หากถูกปรับเปลี่ยนทั้งในเชิงวัตถุและแนวคิดผ่านการอยู่ร่วมกับพื้นที่นั้น

SAC Gallery ได้เปิดพื้นที่ด้านหน้าของแกลเลอรีเป็นพื้นที่ต้อนรับ ที่ออกแบบมาเพื่อให้การปฏิบัติการจากภายนอกได้มาปะทะและสอดประสานกับระบบนิเวศทางศิลปะของกรุงเทพฯ นี่ไม่ใช่การจัดแสดงแบบแบ่งพื้นที่แยกขาด หากเป็นกรอบการทำงานที่เปิดให้เกิดการผลิตงานอย่างฝังตัวในบริบท สำหรับ NORITO นี่คือการต่อยอดบทสนทนาที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อ SAC Gallery เคยไปจัดแสดงที่ลอนดอนในปี พ.ศ. 2568 เมื่อมาถึงกรุงเทพฯ นิทรรศการจึงค่อยๆ ก่อตัวจากภายใน ผ่านสถาปัตยกรรม วัสดุ และเครือข่ายท้องถิ่น กำหนดจังหวะใหม่ที่ตั้งอยู่บนการปรับตัวและการทำงานร่วมกับสถานที่

เงื่อนไขของนิทรรศการถูกกำหนดตั้งแต่แรกโดยผลงานสามชิ้นของ สิรวิชญ์ จตุรภัทรานนท์ ชื่อ Time Is the Substance I Am Made Of (2025) ซึ่งทอดยาวถึงหกเมตร ผลงานผสานทัศนียภาพแบบตะวันตกเข้ากับเทคนิคปิดทองคำเปลวแบบไทย พร้อมข้อความบางส่วนจาก Jorge Luis Borges ที่ถูกเขียนลงบนพื้นผิว ภาพยังอ้างอิงถึงถึงขรัวอินโข่ง ผู้ซึ่งมักได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นจิตรกรไทยคนแรกที่นำตรรกะทัศนียภาพแบบตะวันตกมาปรับใช้กับภาษาทัศนศิลป์ไทยดั้งเดิม อย่างไรก็ตาม ผลงานชิ้นนี้ไม่ได้มุ่งสู่การหลอมรวมที่สมบูรณ์ ทัศนียภาพกลับทำให้พื้นที่ซับซ้อนขึ้น ขณะที่ข้อความทำหน้าที่บันทึกเวลา มากกว่าจะเล่าเรื่อง

ปลายห้อง แอมิเลีย อากิโกะ แฟรงก์ แขวนภาพวาดกราไฟต์ดอกเบญจมาศอันเปราะบางของเธอจากแถบเหล็ก ในงานของแอมิเลีย ดอกไม้ชนิดนี้แบกรับประวัติศาสตร์สองด้าน ทั้งในฐานะสัญลักษณ์ของจักรวรรดิญี่ปุ่น และร่องรอยความทรงจำของการระเบิดปรมาณู ที่กรุงเทพฯ เธอได้เพิ่มประติมากรรมเหล็กชิ้นใหม่ที่เชื่อมโยงดอกบัวและบัวสาย พืชที่ใกล้ชิดกันทางพฤกษศาสตร์แต่มีนัยเชิงสัญลักษณ์ต่างกัน แม้สัญลักษณ์จะเคลื่อนย้ายข้ามบริบท แต่วัสดุที่ใช้สร้างกลับผูกโยงกับสถานที่อย่างชัดเจน โดยผลิตจากเหล็กรีไซเคิลในท้องถิ่น

ผลงานจัดวางของ ออเดรย์ ลุคบัน ก็ผ่านกระบวนการแปลวัสดุอย่างตรงไปตรงมา จากเดิมที่เป็นฉากไม้มีช่องมอง ถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยบานเฟี้ยมไทยรีไซเคิล ในชื่อใหม่ He, She, They as I Observe Them (2026) แนวคิดเรื่องการเฝ้ามองและการสอดส่องจึงซึมผ่านพื้นผิวของวัตถุสถาปัตยกรรมที่คุ้นตา กลายเป็นส่วนหนึ่งของเศรษฐกิจวัสดุในพื้นที่

พสธร วัชรพาณิชย์ ขยายแนวคิดนี้ไปสู่ประเด็นการรับรู้ โดยอ้างอิงถึงแนวคิดพุทธศาสนา ประติมากรรมของเขาผสานหินจากปราสาทพิมายเข้ากับฐานอะลูมิเนียมสะท้อนเงา ผลงานไม่ได้ทำหน้าที่แทนสถานที่ หากเป็นเสมือนเศษเสี้ยวร่องรอยที่สะท้อนบางส่วนของแกลเลอรีและผู้ชม มันดำรงอยู่ในความสัมพันธ์ที่แปรเปลี่ยนตลอดเวลา เป็นพื้นที่ที่สถานที่ ความทรงจำ และความเชื่อปรากฏขึ้นและเลือนหายไปพร้อมกัน

ในทำนองเดียวกัน ภาพวาดของ อเล็กซานเดอร์ แอปเปิลบี ซึ่งมีรากฐานจากภูมิทัศน์สหราชอาณาจักรที่ได้รับอิทธิพลจากสุนทรียศาสตร์เกมดิจิทัลยุคแรก ก็ได้รับความหมายใหม่ในบริบทนี้ ความประดิษฐ์และการจัดฉากของภาพไม่ได้อ่านในฐานะทิวทัศน์เฉพาะ หากเป็นการใคร่ครวญถึงวิธีที่พื้นที่ถูกสร้าง ซ้อม และคงอยู่

ผลงานทุกชิ้นในนิทรรศการล้วนอยู่ภายใต้กระบวนการปรับตัว พวกมันไม่ได้เพียงแบ่งปันพื้นที่เดียวกัน หากถูกประกอบสร้างขึ้นใหม่ผ่านพื้นที่นั้นเอง รูปแบบการเคลื่อนออกสู่ภายนอกนี้จึงทำให้การ “นำผลงานกลับมา” มีความหมายต่างออกไป การจัดแสดงศิลปินหลังจากช่วงเวลาที่พวกเขาได้ทำงานและใช้ชีวิตอยู่ในเงื่อนไขที่หล่อหลอมการปฏิบัติการของตน มิใช่เพียงเรื่องของการมองเห็น หากเป็นความเข้าใจที่ก่อตัวจากระยะเวลา ความใกล้ชิด และการทำงานร่วมกัน ความรู้ที่การวิจัยเพียงอย่างเดียวไม่อาจทดแทนได้

เมื่อ NORITO จัดนิทรรศการคู่ของ สิรวิชญ์ จตุรภัทรานนท์ และ ออเดรย์ ลุคบัน ที่ลอนดอนในเดือนมีนาคมนี้ นิทรรศการดังกล่าวจะได้รับแรงขับเคลื่อนจากประสบการณ์การฝังตัวในบริบทเช่นนี้โดยตรง

NORITO at SAC Gallery, Bangkok: "Shaping the Chrysanthemum".

What does it mean for a gallery to become a guest? NORITO’s presentation at SAC Gallery in Bangkok tests this proposition, moving beyond the model of temporary gallery exchanges to examine how displacement actively reshapes an exhibition.

Initiatives like Condo have reshaped the landscape of gallery collaboration, formalising models of hospitality and shared infrastructure for international exhibitions. NORITO’s project at SAC Gallery in Bangkok extends this logic, shifting focus from structural exchange to artistic process. Shaping the Chrysanthemum examines what occurs when displacement becomes an active agent in the exhibition itself – when works are not merely presented in a new space, but materially

and conceptually reshaped by it.

SAC Gallery has opened its front room as a hosting space designed to bring external practices into contact with Bangkok’s artistic ecology. This is not a partitioned presentation, but a framework for embedded production. For NORITO, this builds upon an existing dialogue begun when SAC Gallery was hosted in London in 2025. In Bangkok, the exhibition is formed from within, through local architecture, material conditions and networks, setting a different pace – one grounded in adaptation and working-with.

The terms are set immediately by Sirawit Chatu’s triptych, Time Is the Substance I Am Made Of (2025). Spanning six metres, it employs Western perspective and Thai gold-leaf technique, with fragments of text by Jorge Luis Borges painted onto the surface. Also drawing loosely on Khrua In Khong – often cited as the first Thai painter to assimilate Western perspectival logic into traditional visual language – the work refuses synthesis. Perspective complicates rather than resolves space; text marks time, not narrative.

At the room’s far end, Amelia Akiko Frank’s fragile graphite drawings of chrysanthemums hang from a steel strip. In Frank’s work, the flower carries its dual history as a symbol of imperial Japan and the atomic blast. In Bangkok, she introduces new steel forms that draw together the lotus and water lily – botanically proximate flowers with divergent symbolic histories. While her symbols migrate, their material realisation is tied to place, fabricated from locally salvaged steel.

Audrey Lukban’s installation undergoes a direct material translation. Originally a wooden divider with peepholes, it is rebuilt using salvaged Thai folding doors. Titled He, She, They as I Observe Them (2026) for this iteration, the concept of surveillance passes through the texture of a ubiquitous architectural fixture, becoming embedded in the local economy of materials.

Possathorn Watcharapanit extends this logic to perception. Drawing loosely from Buddhist thought, his sculptures incorporate stone from Prasat Phimai, set on mirrored aluminium. They are less representations of a site than its fragmented traces, catching partial reflections of the gallery and viewers. The work exists relationally, a shifting field where place, memory and belief appear and dissolve.

Likewise, Alexander Appleby’s paintings, rooted in UK landscapes built from early digital game aesthetics, find a new resonance. In this context, their staged, artificial quality reads less as specific scenery and more as a meditation on how space is constructed, rehearsed and maintained.Each work is subject to adaptation. They do not simply share a platform; they are reconstituted by it. This model of outward movement recalibrates what it means to bring work back. To show an artist after time spent within the conditions that shape their practice is about an understanding forged through duration, proximity and shared work – a knowledge that research alone cannot replicate.

This model of outward movement also recalibrates what it means to bring work back. To show an artist in London after time spent within the conditions that shape their practice is not merely about visibility. It is about an understanding forged through duration, proximity and shared work – a knowledge that research alone cannot replicate. When NORITO presents a duo exhibition by Chatu and Lukban in London this March, it will be informed by precisely this embeddedness.