In the Forest of Himmapan

(English is below)

“In the Forest of Himmapan” เป็นนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของ คิม โดยอน ในประเทศไทย ผลงานชุดนี้ถือกำเนิดขึ้นระหว่างการพำนักในโครงการ SAC Residency ร่วมกับ A Lounge Gallery กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ตลอดระยะเวลาสามเดือนในเชียงใหม่ ศิลปินค่อยๆ ซึมซับวัฒนธรรมท้องถิ่น ตำนาน และเรื่องเล่าที่แทรกตัวอยู่ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะถักทอสิ่งเหล่านั้นเข้าด้วยกันเป็นภูมิทัศน์ทางจินตนาการของตนเอง

วัด ถ้ำ งานทอผ้า และคติโบราณ กลายเป็นเส้นใยของเรื่องเล่าที่เชื่อมโยงกัน สิ่งมีชีวิตในตำนาน ซึ่งแบกรับความรู้สึกของปาฏิหาริย์และความเป็นโลกอื่นค่อยๆ ปรากฏขึ้นและหลอมรวมกันเป็นพื้นที่ทางจิตวิญญาณของศิลปิน พื้นที่ซึ่งสะท้อนประสบการณ์ ความรู้สึก และการรับรู้ที่เกิดขึ้นระหว่างการใช้ชีวิตในประเทศไทย

หลายตัวตนในผลงานของโดยอนเป็นร่างผสมของสิ่งมีชีวิตมากกว่าหนึ่งชนิด เช่น กินรี ที่ครึ่งหนึ่งเป็นมนุษย์และอีกครึ่งหนึ่งเป็นนก ขณะที่บางตัวเป็นการแปรรูปสัตว์ที่คุ้นเคยให้กลายเป็นร่างอันสง่างาม เช่น สิงห์ หรือพญานาค รูปทรงเหล่านี้มิได้ทำหน้าที่เป็นเพียงสัญลักษณ์ หากปรากฏราวกับเทพเจ้า หรือผู้พิทักษ์ที่เคลื่อนผ่านกาลเวลาและสถานที่ พร้อมพกพาความหมายที่ไม่เคยหยุดนิ่ง

ความเลื่อนลอยของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ การไม่ยึดติดอยู่กับตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่ง สอดคล้องกับการทำงานของศิลปินเอง ซึ่งไม่ผูกมัดผลงานไว้กับความหมายเดียวตายตัว หากเปิดให้มันเปลี่ยนแปลง เคลื่อนไหว และงอกงามไปพร้อมกับประสบการณ์ที่เพิ่มพูนขึ้น

ป่าหิมพานต์ในที่นี้ ไม่ใช่สถานที่ทางกายภาพ หากเป็นอาณาบริเวณในตำนานตามคติพุทธศาสนา ตั้งอยู่ระหว่างโลกมนุษย์และเขาพระสุเมรุ เป็นพื้นที่กึ่งกลางที่สรรพสิ่งทับซ้อน เชื่อมโยง และแปรเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา สิ่งมีชีวิตลูกผสมที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้อาจทำหน้าที่เสมือนกระจกสะท้อนจิตใจมนุษย์ ด้านหนึ่งเผยให้เห็นสัญชาตญาณ ความกลัว และความปรารถนา ขณะที่อีกด้านเปิดไปสู่จิตสำนึกและศักยภาพแห่งการรู้แจ้ง

ในนิทรรศการ “In the Forest of Himmapan” คิม โดยอน ไม่ได้ตั้งใจจะเล่าตำนาน หากเลือกที่จะเข้าไปพำนักอยู่ภายในตำนานนั้นเอง ป่ากลายเป็นพื้นที่แห่งการใคร่ครวญ พื้นที่ซึ่งไม่เร่งรัดการตีความ และเปิดโอกาสให้ผู้ชมค่อยๆ เคลื่อนผ่านระหว่างสิ่งที่คุ้นเคยและสิ่งที่ยังไม่อาจเรียกชื่อได้ สิ่งที่ปรากฏขึ้นจึงมิใช่จุดหมายปลายทาง หากเป็นสภาวะของการก่อรูปและแปรเปลี่ยนอย่างต่อเนื่อง สภาวะที่สะท้อนทั้งกระบวนการทำงานของศิลปิน และความเชื่อในพุทธศาสนาว่าการดำรงอยู่นั้นไม่เคยหยุดนิ่ง

“In the forest of Himmapan” is Kim Doyeon’s first solo exhibition in Thailand. Through the SAC Residency program, and in partnership with A Lounge gallery in Seoul, South Korea, Kim completed her three months residency in Chiang Mai where she observed local cultures, myths and lores. There, Kim began to weave stories from various sources: temples, caves, textiles weaving, manuscripts. Mythical creatures, whose beings carry senses of miracles and other-worldliness, come together in this exhibition to form Kim’s spiritual space that reflects her experiences during her time in Thailand. 

Many of these creatures in Kim’s exhibition are mixes of two or more creatures fused together, such as Kinari who is half human and half bird; while others are majestic forms of common animals such as Singha or Naga, whose stylised descriptions express grandeur like that of deities or spiritual guardians. At the same time, Kim observes that their ethereal presence, passing through time and places, carry endless meanings. Perhaps it’s the interest in these ever-changing meanings that drew Kim’s attention - herself as an artist always evolving and whose works are unfixed to a single meaning. 

The Himmapan forest is not a physical space that exists in reality, but a mythical domain in Buddhist belief, and stands between the human realm and the heavenly Meru mountain, where angels dwell. The concept of Himmapan forest expresses the Buddhist view of cosmology, heaven and hell, and the idea that existence is layered and interconnected. Perhaps the hybrid creatures exist as mirrors to our mental states: the animal side reflects animal instincts, fear and desire; while the human side shows consciousness and the potential for enlightenment.    

In this exhibition, “In the forest of Himmapan”, Kim Doyeon does not attempt to illustrate a myth, but rather inhabit it. The forest becomes a contemplative space—one that resists fixed interpretations and instead invites viewers to move slowly between familiarity and the unknown. What emerges is not a destination, but a state of becoming—echoing both the artist’s own evolving practice and the Buddhist notion that existence is forever in motion.